//////

Kontrowersje wokół przyszłości Unii Europejskiej

Ojcowie Europy podejmując dzieło integracji w latach 50. chcieli stworzyć „europejskie państwo federalne” lub „europejską federację państw” zdolną do podejmowania ponadnarodowych decyzji. Drugi model „Europy ojczyzn” wprowadził Ch. de Gaulle. Podstawę integracji stanowić miała międzyrządowa współpraca niezależnych państw. Rozwój Wspólnot Europejskich nie rozdzielił tych koncepcji, ich struktura wykazuje bowiem cechy jednej i drugiej koncepcji. Traktat z Maastricht, powołując do życia Unię Europejską, realizował dawny (pierwotny) cel polityki europejskiej. Mimo że w konstrukcji Unii nie usunięto dwoistego charakteru, doszło do kryzysu akceptacji dla takiego procesu integracji europejskiej. Rewizja traktatu z Maastricht dokonana za sprawą traktatu amsterdamskiego utrzymała paralelność struktur ponadnarodowych i międzyrządowych. Zatem Unia Europejska nie da się utożsamić w chwili obecnej z żadną jednoznaczną wizją. Społeczeństwa państw członkowskich sygnalizują całkowite zaspokojenie potrzeb integracyjnych. To, co z perspektywy rządów wydawało się etapem,
Read more…

Proces integracji Polski z Unią Europejską

Ojcowie założyciele Wspólnot Europejskich pragnęli przede wszystkim zagwarantowania warunków uniemożliwiających powrót wojen wewnętrznych w Europie. Aby zrealizować ten cel, obrali praktyczną drogę konkretnej solidarności w zakresie produkcji stali i węgla, wspólnego rynku, polityki rolnej i konkurencji. Dziś praktycznie terytorium Europy Zachodniej wolne jest od ograniczeń celnych, fiskalnych i regulaminowych. Obywatele, korzystając z tych dobrodziejstw, nie zawsze je sobie uświadamiają. Pracownikowi pochodzącemu z kraju członkowskiego i szukającemu pracy na obszarze Unii nie można narzucić żadnego ograniczenia związanego z jego narodowością. Standardy życiowe narodów zintegrowanych w Unii Euro- pej skiej wzbudzaj ą pożądanie obywateli drugiej części Europy, którzy z różnych względów w tym procesie udziału wziąć nie mogli. Do nich należy nasze społeczeństwo – obywatele Rzeczypospolitej Polskiej.

Pierwsze kontakty ze Wspólnotami

Pierwsze kontakty ze Wspólnotami nawiązane zostały jeszcze za PRL w 1988 r. Po wyborach czerwcowych 1989 r. podczas szczytu siedmiu naj bardziej uprzemysłowionych państw świata w Paryżu zapadła decyzja o przyznaniu Polsce i Węgrom pomocy ekonomicznej w ramach programu PHARE. Koordynację tej pomocy powierzono ówczesnej Komisji Wspólnot Europejskich. W lipcu 1989 r. utworzona została Misja Polski przy Wspólnocie Europejskiej w Brukseli, a 19 września podpisana została umowa w sprawie handlu oraz współpracy gospodarczej. Na szefa polskiej Misji powołany został Jan Kułakowski.Pierwszy demokratyczny rząd premiera Tadeusza Mazowieckiego umieścił kwestię integracj i europej skiej wśród naj ważniej szych zadań polskiej polityki zagranicznej. W 1990 r., a dokładnie 25 maja Rzeczpospolita Polska złożyła oficjalny wniosek o rozpoczęcie negocjacji w sprawie umowy o stowarzyszeniu ze Wspólnotami Europejskimi. Podpisany 16 grudnia 1991 r. układ europejski, tzw.
Read more…

Droga do członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej

W dniu 8 kwietnia 1994 r. za prezydencji Grecji, minister spraw zagranicznych Andrzej Olechowski złożył w Atenach w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o członkostwo w Unii. Możliwość przystąpienia Polski do Unii Europejskiej wynika z art. O traktatu z Maastricht, stanowiącego że: „Każde państwo europejskie może ubiegać się o status członka Unii. Swój wniosek składa ono do Rady, która działaj ednomyślnie, po zasięgnięciu opinii Komisji i po otrzymaniu zgody Parlamentu Europejskiego, który podejmie decyzję bezwzględną większością głosów członków wchodzących w jego skład. Warunki przyjęcia i wynikające z tego przyjęcia dostosowanie traktatów, na których opiera się Unia, będą przedmiotem umowy pomiędzy państwami członkowskimi a państwem ubiegającym się o członkostwo. Umowa ta podlega ratyfikacj i przez wszystkie umawiające się państwa, zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi”.

Komisja europejska

W maju (3) 1995 r. Komisja Europejska opublikowała „Białą Księgę”, w której przedstawiono stan przygotowań krajów aspirujących do członkostwa. W dniu 16 lipca 1997 r. Komisja Europejska przedstawiła na forum Parlamentu Europejskiego swe opinie (Avis) na temat wniosków o członkostwo w Unii Europejskiej, złożonych przez stowarzyszone kraje Europy Środkowej i Wschodniej. Komisja zaproponowała podjęcie negocjacji w pierwszej kolejności z Polską, Węgrami, Czechami, Słowenią, Estonią i Cyprem. W trakcie negocjacji zmieniła zdanie i zaprosiła pozostałe państwa stowarzyszone. Negocjacje o członkowstwo Unia prowadzi równocześnie z trzynastoma państwami: Polską, Czechami, Węgrami, Słowenią, Cyprem, Estonią, Litwą, Łotwą, Bułgarią, Słowacją, Rumunią, Maltą, Turcją. Oficjalne rozpoczęcie negocjacji nastąpiło 31 marca 1998 r. w Brukseli. Rada Ministrów RP ustanowiła urząd pełnomocnika rządu do spraw negocjacji o członkostwo Polski w Unii Europejskiej i powołała Zespół ds. Negocjacji o
Read more…

Negocjacje

Negocjacje odbywają się w dwóch fazach. Etap pierwszy to faza przeglądu naszego ustawodawstwa pod kątem zgodności z prawem europejskim. Operację tę nazywa się screeningiem – przeglądem. Przegląd zakończył się w lipcu 1999 r. Po każdym przeglądzie powstawał raport, a następnie zespoły opracowały tzw. stanowisko negocjacyjne, które po rekomendacji Komitetu Integracji Europejskiej przedstawiane było Radzie Ministrów. Po przyjęciu przez Radę Ministrów stało się stanowiskiem wyjściowym Polski i zostało przekazane Unii. Unia Europejska po jego przeanalizowaniu przedstawiła swoje stanowisko. Te dwa stanowiska stały się początkiem negocjacji. Niektóre obszary uznane są za łatwe – tam gdzie prawo polskie zgodne jest z europejskim, bądź jeśli rozbieżności da się usunąć do 2002 r. Tam gdzie rozbieżności nie da się usunąć do 2002 r., konieczne są negocjacje okresów przejściowych. O stanie negocjacji informowany jest na bieżąco prezydent
Read more…

Społeczeństwo polskie wobec integracji

Jak wykazują badania opinii publicznej, po euforii akceptacji dla integracji następuje wyraźny jej spadek. Na taki stan wpływają wielorakie czynniki, ale generalnie strach, że stracimy swoją tożsamość, że nas wykupią, że będziemy w przedsionku, że nie będą nas w Unii traktować jak partnerów. Dlaczego Polska chce być w Unii Europejskiej? Staramy się o członkostwo w UE, ponieważ dzięki obecności w jej strukturach szybciej odrobimy gospodarcze zapóźnienia powojennego półwiecza. Przykłady Grecji, Portugalii i Hiszpanii pokazują, że jest to realne. Dzięki wejściu do wspólnego rynku, zwiększeniu inwestycji zagranicznych, większej dyscyplinie monetarnej, uzyskanej pomocy na modernizację infrastruktury, państwa te zapewniły swoim przedsiębiorstwom nowe możliwości rozwoju, a obywatelom wyraźny wzrost poziomu życia.

Korzyści dla obywateli Polski po przystąpieniu do UE

Integracja pozwoli na podróżowanie bez kontroli granicznych we wszystkich państwach Unii, osiedlanie się, podejmowanie pracy w dowolnym kraju Unii. Obok paszportu polskiego będzie można posługiwać się paszportem Unii, honorowanym w świecie na równi z dokumentem państwowym. Polacy jako obywatele Unii będą mieli prawo do wspólnej ochrony dyplomatycznej i konsularnej. Możliwe stanie się składanie petycji do Parlamentu Europejskiego i skarg do Rzecznika Praw Obywatelskich Unii Europejskiej. Należy mieć nadzieję, że polskie świadectwa szkolne, dyplomy wyższych uczelni, prawa jazdy będą ważne we wszystkich państwach Unii. Wprowadzenie surowszych europejskich przepisów o ochronie konsumenta przyniesie korzyść polskim klientom. Jako obywatele Unii Polacy będą mogli kandydować i głosować w wyborach samorządowych zamieszkiwanego kraju i do Parlamentu Europejskiego. Wolny rynek zapewni bogactwo ofert europejskich firm ubezpieczeniowych. Wprowadzenie europejskich norm ekologicznych poprawi stan środowiska naturalnego i będzie sprzyjać polepszeniu warunków życia. Polska włączy się do europejskich
Read more…

Zakres pojęcia bezpieczeństwa

Bezpieczeństwo jest pojęciem wielowymiarowym. Ma charakter względny, jest określane zawsze w relacji do sąsiadów. Jest trudne do obliczenia, ma bowiem charakter nieliniowy, tzn. małe przyczyny mogą spowodować nieproporcjonalne skutki. Działania podjęte na rzecz bezpieczeństwa przez jedno państwo powodują w efekcie, niezależnie od intencji, spadek poczucia bezpieczeństwa w innych państwach, a więc motywy obronne i agresywne prowadzą często do takich samych decyzji, do zbrojeń.W wyniku zakończenia zimnej wojny prawdopodobieństwo wybuchu globalnego konfliktu zbrojnego w Europie jest znikome. Coraz wyraźniej występuje tendencja do poszerzania przez narody i państwa treści pojęcia „bezpieczeństwo”, zarówno jeśli chodzi o wartości wewnętrzne podlegające ochronie, jak i ośrodki tej ochrony stosowane w polityce. Wzrastająca rola pozarządowych uczestników życia międzynarodowego spowodowała poszerzenie wartości chronionych. Teraz już nie tylko państwa, ale także osoby ludzkie, grupy i organizacje społeczne szukają ochrony
Read more…