This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

Rzeczpospolita Polska – demokratycznym państwem prawa

Rzeczpospolita Polska odrodziła się jako państwo suwerenne po „okrągłym stole” i częściowo wolnych wyborach. „Okrągły stół” to obiegowe określenie porozumienia zawartego między przedstawicielami partii i rządu a opozycją antysystemową. Obrady odbywały się w dniach 6.02-5.04.1989 r. w Magdalence k / Warszawy. Spośród podjętych decyzji najistotniejsze znaczenie z politycznego punktu widzenia miało przywrócenie legalności Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. W praktyce oznaczało to stworzenie warunków do pokojowego przejęcia władzy z rąk partii. Wybory 4 czerwca 1989 r. odzwierciedliły niepopularność w społeczeństwie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i jej sojuszników. Solidarność obsadziła wszystkie przyznane miejsca w Sejmie i w Senacie (99 na 100 możliwych). Wynik wyborów umożliwił przekazanie władzy opozycji i przebudowę niewydolnego systemu politycznego i gospodarczego. Sejm przywrócił historyczną nazwę państwa – Rzeczpospolita Polska, umownie zwaną III. Zmiany systemowe wprowadzone w naszym kraju wymagały nowych unormowań prawnych. Po długich debatach, Zgromadzenie Narodowe uchwaliło konstytucję, którą obywatele przyjęli mocą referendum przeprowadzonego 25 maja 1997 r.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Zasady państwa demokratycznego i konstytucja

Według konstytucji „Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej”. Podstawą funkcjonowania demokratycznego państwa prawa są następujące zasady: suwerenność narodu, pluralizm, podział władzy, rządy prawa,  wolności i prawa człowieka. Wszystkie wymienione zasady zawarte są w konstytucji. Państwo prawne zatem to państwo konstytucyjne. Termin „konstytucja” jest pochodzenia łacińskiego constituere – urządzać, ustanawiać. Współcześnie termin „konstytucja” używany jest w trzech znaczeniach: W pierwszym znaczeniu konstytucja utożsamiana jest z ustawą zasadniczą, która różni się od innych ustaw szczególną mocą prawną, szczególną treścią, szczególnym trybem uchwalania i zmiany. Jest to konstytucja pisana. W drugim znaczeniu konstytucją określa się całe prawo konstytucyjne obejmuj ące zarówno normy pisane, zamieszczone w różnych aktach prawnych i niemające szczególnej mocy prawnej, jak i niepisane, występujące w postaci zwyczajów, konwenansów i precedensów sądowych. Taki rodzaj konstytucji określamy jako niepisaną (Wielka Brytania, Nowa Zelandia, Izrael) W trzecim znaczeniu używamy terminu konstytucja na określenie sposobu urzeczywistnienia władzy państwowej Nasza konstytucja z 2 kwietnia 1997r jest pisana, pełna (tz reguluje wszystkie podstawowe sprawy funkcjonowania państwa i społeczeństwa), trwała i sztywna (wymaga szczególnej procedury zmiany art.235).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Prawo i akty prawne

Prawo jest jednym z podstawowych instrumentów realizacji polityki. Jest to zbiór norm postępowania zabezpieczonych przymusem państwowym. Prawo charakteryzuje się hierarchiczno- ścią, to znaczy, że akty prawne pozostają wobec siebie w stosunku nadrzędności i podrzędności. Akty prawne stanowiące podstawy prawne funkcjonowania Rzeczpospolitej Polskiej możemy podzielić na trzy grupy, nad którymi dominuje konstytucja: akt ustrójodawczy – konstytucja -akty ustawodawcze – ratyfikowane umowy międzynarodowe za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie, ustawy, rozporządzenia z mocą ustawy (art. 234), akty wykonawcze – rozporządzenia i zarządzenia prezydenta, rozporządzenia Rady Ministrów, rozporządzenia i zarządzenia ministrów, akty normatywne naczelnych organów administracji specjalnej (np. urzędy górnicze, dyrekcje okręgów kolei państwowych), akty prawa miejscowego – akty normatywne wojewody, uchwały samorządu terytorialnego. Dlaczego akty prawne musza być podane do publicznej wiadomości? Nieopublikowanie powszechnie obowiązujących przepisów jest naruszeniem praworządności. W Polsce akty rangi ustawowej publikowane są w Dzienniku Ustaw, natomiast wykonawcze w Dzienniku Ustaw, Monitorze Polskim i w dziennikach urzędowych poszczególnych ministerstw. Przepisy prawa miejscowego ogłaszane są w wojewódzkich dziennikach urzędowych, w środkach masowego przekazu lub na tablicach ogłoszeń (zwyczajowo przyjętych). Ogłoszenie treści aktu prawnego określa się promulgacją.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Praworządność

Praworządność to postulowany stan stosunków społecznych charakteryzujący się przestrzeganiem prawa przez obywateli oraz przez instytucje polityczne w tym organy państwowe. Z definicji wynika, że podległość obywateli władzy państwowej jest określona przez normy prawne oraz na straży ich przestrzegania stoją specjalne zabezpieczenia instytucjonalne, zwane gwarancjami. Do gwarancji tych należą: skarga konstytucyjna, kontrola konstytucyjności prawa oraz sądowa kontrola administracji. Podkreślić należy, że prawo nie zapewnia praworządności samo przez się. Szczególną rolę w przestrzeganiu prawa odgrywa kultura polityczna i prawna społeczeństwa oraz elit politycznych. Obowiązek przestrzegania prawa istnieje, niezależnie od tego, jakie zawiera ono treści. Ważne jest to, czy zostało ono ustanowione zgodnie z procedurami demokratycznymi.
Państwo prawa to takie, które „rządzi się prawem” stanowionym przez suwerenny naród.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Organy władzy ustawodawczej – Sejm i Senat

Sejm i Senat są to dwie odrębne, samodzielne instytucje, do których należy władza ustawodawcza w Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres uprawnień tych instytucji określa konstytucja, która nie nazywa ich wyższą lub niższą izbą parlamentu. Określenia te występujące w różnych wydawnictwach stanowią zbitkę słowną i nie mają podstawy prawnej. Posłem lub senatorem może zostać obywatel polski, który ukończył w dniu wyborów 21 lat (poseł) i 30 lat (senator), posiadający pełnię praw. Kandydatów na posłów i senatorów mogą zgłaszać partie polityczne, oraz wyborcy, a więc trzeba być aktywnym członkiem partii politycznej albo osobą znaną powszechnie lub przynajmniej w swoim środowisku lokalnym. Zatem żeby zostać posłem lub senatorem, trzeba zadbać o popularność, być znanym wyborcom, cieszyć się ich zaufaniem, posiadać umiejętność nawiązywania kontaktów, wiedzę merytoryczną i kulturę polityczną, dbać o dobro wspólne. Pamiętać również trzeba o zasobach materialnych, bowiem kampania wyborcza kosztuje.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn