This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

Ruch europejski

Pomysł utworzenia „Stanów Zjednoczonych Europy” padł w 1946 r. z ust Winstona Churchilla. Niemal równocześnie zaczęły się pojawiać również inne koncepcje zacieśnienia współpracy między europejskimi państwami. Prezentowali je wybitni politycy, dziś nazywani Ojcami Europy: Konrad Adenauer, Robert Schuman, Jean Monnet, Paul-Henri Spaak i Alcide de Gasperi. Spośród wielu Polaków szczególny wkład w zakresie integracji Polski z Zachodem wnieśli: Jan Karski, Jerzy Giedroyc, Jerzy Rotzinger, Władysław Bartoszewski, Jan Kułakowski i Tadeusz Mazowiecki. W maju 1948 r. odbył się w Hadze kongres europejski, na którym przyjęto deklarację polityczną wzywającą do zjednoczenia państw europejskich. W październiku 1948 r. powstała w Brukseli organizacja pod nazwą Ruch Europejski, której celem było propagowanie idei integracji Europy. Organizacja ta prowadzi działalność w dalszym ciągu. W ramach Ruchu Europejskiego funkcjonują rady krajowe, m.in. Polska Rada Ruchu Europejskiego, kluby europejskie w szkołach. Ruch Europejski doprowadził do powstania w dniu 5 maja 1949 r. Rady Europy, pierwszej międzyrządowej organizacji współpracy. Radę Europy utworzyło 10 państw: Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, Dania, Wielka Brytania, Irlandia, Norwegia, Szwecja i Włochy. Dziś do Rady Europy należy 41 państw. Polska została przyjęta 26 listopada 1991 r.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Wspólnoty Europejskie

W dniu 18 kwietnia 1951 r. sześć państw: Francja, Holandia, Luksemburg, Republika Federalna Niemiec i Włochy na mocy podpisanego traktatu paryskiego powołały na 50 lat Europejską Wspólnotę Węgla i Stali. Traktat paryski wszedł w życie w 1952 r. Na jego mocy sektory węglowy i stalowy krajów członkowskich zostały poddane wspólnej międzynarodowej kontroli. Powołano do życia ponadpaństwowe organy Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali: Wysoką Władzę, Radę Ministrów, Zgromadzenie Parlamentarne, Trybunał Sprawiedliwości oraz Radę Ekonomiczno-Społeczną. Traktat stał się początkiem dalszej integracji europejskiej. Nie powiodły się próby utworzenia Europejskiej Wspólnoty Obronnej. Powołana do życia w 1954 r. Unia Zachodnioeuropejska, z siedzibą w Londynie także takiej roli nie spełniała, ponieważ priorytetowy w zakresie polityki obronnej okazał się pakt północnoatlantycki (NATO), powstały na mocy traktatu waszyngtońskiego z kwietnia 1949 r. Po niepowodzeniu inicjatywy powołania Europejskiej Wspólnoty Obronnej kolejne działania na rzecz integracji europejskiej podjęto 1 czerwca 1955 r. w Mesynie. Wyłoniono komitet do opracowania obszarów integracyjnych pod przewodnictwem PH. Spaaka. Raport P.H. Spaaka stał się podstawą utworzenia dwóch odrębnych wspólnot: Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej i Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Decyzję o powołaniu wyżej wymienionych wspólnot podjęto na mocy traktatów rzymskich, podpisanych 25 marca 1957 r., które weszły w życie 1 stycznia 1958 r.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Proces łączenia organów wspólnotowych

Od 1 stycznia 1958 r. funkcjonowały trzy Wspólnoty Europejskie w tym samym składzie państwowym i trzy struktury organów zarządzających. W 1965 r. podjęto decyzję, o fuzji organów wspólnot. Proces łączenia organów wspólnotowych trwał do 1 lipca 1967 r. Jako pierwsze udało się powołać wspólne Europejskie Zgromadzenie Parlamentarne pod nową nazwą Parlament Europejski i Trybunał Sprawiedliwości, w następnej kolejności Radę Ministrów, Wysoką Władzę przekształcono w Komisję Wspólnot Europejskich oraz Komitet Stałych Przedstawicieli Rządowych. Z biegiem lat okazało się, że konieczna jest współpraca w liczniejszym gronie państw i w nowych dziedzinach w celu rozwiązywania wspólnych problemów, z którymi poszczególne kraje nie są w stanie same się uporać.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Symbole integrującej się Europy

Integrująca się Europa ma swoje symbole: flagę i hymn, dzień i paszport. Projekt flagi Europy pochodzi od hiszpańskiego dyplomaty Salwadora de Madariaga y Rojo oraz francuskiego plastyka Arsena Heitza. Flaga przedstawia dwanaście ułożonych koliście złotych gwiazd, usytuowanych w miejscach godzin na tarczy zegara na błękitnym tle. Określano również proporcje długości flagi do jej wysokości w stosunku 3:2, promień gwiazdy na 1/18 wysokości i promień korony na 1/3 wysokości. Flaga Europy została przyjęta przez Komitet Ministrów Rady Europy w dniu 8 grudnia 1955 r. Od maja 1986 r. flaga europejska jest także symbolem wspólnot, a dziś Unii Euro- Symbole zj ednoczonej Europy pej skiej. W 1972 r. Komitet Ministrów Rady Europy przyjął hymn europejski. Jest to muzyczna aranżacja preludium „Ody do radości” (IV część IX symfonii Ludwika van Beethovena) dokonana przez Herberta von Karajana. Paszport europejski jest w kolorze burgundzkiego wina, z napisem Unia Europejska pod nazwą państwa.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Unia Europejska

Utworzenie Unii Europejskiej wiąże się z koniecznością prześledzenia pięćdziesięcioletniej już historii integracji. Zrodziła się w długoletnich debatach i poważnych sporach politycznych. Proces ten możemy podzielić na cztery etapy. Etap pierwszy związany jest z kształtowaniem się Ruchu Europejskiego w warunkach zagrożenia pokoju. W rezultacie ustanowiono Wspólnoty Europejskie, a w 1967 r. ujednolicono ich organy. Etap drugi zainaugurowany został decyzją o:  poszerzeniu wspólnot o Danię, Irlandię i Wielką Brytanię w 1973 r.; o powołaniu Rady Europejskiej w 1974 r.; realizacji unii celnej; bezpośrednich wyborach do Parlamentu Europejskiego w 1979 r. Etap trzeci to: dalsze rozszerzenie Wspólnot Europejskich o Grecję w 1981 r., Portugalię i Hiszpanię w 1986 r.; przyjęcie Jednolitego Aktu Europejskiego 1 lipca 1987 r. Jednolity Akt Europejski stworzył podstawy do dalszej realizacji zadań, które doprowadziły do utworzenia Unii. Wprowadził istotne zmiany instytucjonalno-prawne traktatów wspólnotowych. Umożliwił wprowadzenie jednolitego wolnego rynku bez barier wewnętrznych (wolny przepływ ludzi, kapitału, towarów i usług). Czwarty etap obejmuje takie wydarzenia jak: zjednoczenie Niemiec 3 X 1990 r., podpisanie 7II1992 r. traktatu w Maastricht, i proces jego ratyfikacji, rozszerzenie Unii o Austrię, Finlandię i Szwecję w 1995 r., Traktat amsterdamski, podpisany 2 X 1997 r., unia walutowa.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn